sábado, 4 de enero de 2014

10.

‘Unfortunately, the problem weren’t the fights; if it had been that, they could have solved it, or maybe they could just let it go, forgetting the days they had spent together. No, the problem was that they were extremely in love with each other. Very much, very much, very much, so much that they couldn’t be separated for a long time. They needed the warmth of their bodies in the cold mornings, and the goodnight kisses, and even the little fights after a long, long time being together. But they were miles away, and after a real, big fight, they couldn’t hug each other. They hadn’t found a midpoint, they were all or nothing. And that’s what killed them.’   



                                                                                             




jueves, 26 de septiembre de 2013

29.

‘La cabeza me va a estallar a recuerdos joderrrr… ¿Qué me pasa? Querer llorar y no poder, ¿Hay algo peor? Soy idiota; idiota, idiota, idiota, idiota. Por primera vez en mucho tiempo, creo que ni escribir me calma; tampoco se mucho como expresarme ahora mismo. No es el dolor en si, no es ni mucho menos que esté fatal, creo que simplemente es que he tratado de hacer que nada me afectase, que durante mucho tiempo había construido una barrera que rompieron a la velocidad de la luz cuando me sentí segura. ¿Porqué me sentí segura? Sabia que no lo era, que era como tirarme al vacío. Pero había una pequeña posibilidad de sobrevivir, por eso salté. Por eso, y porqué soy idiota.’





sábado, 29 de septiembre de 2012

My little ladies


“Que nunca me había sentido tan viva como cuando las miré a los ojos y las vi a todas sonreír. Sonreír y mirarme, sin juzgarme. Cuando salimos todas de fiesta una noche de septiembre, esperando que aquellas horas no terminaran nuca. Deseando que la rutina no borrara la ilusión de nuestras miradas; que el saber que nos quedaban aun casi nueve meses encerradas en las mismas clases por seis o siete horas al día cinco días a la semana no nos afectaría en lo más mínimo. Supe que las discusiones volverían a surgir a las pocas horas, pero decidí disfrutar de aquellos momentos en los que solamente éramos nosotras, esos minutos en los que podíamos hacer lo que quisiéramos sin que nadie nos recriminase nada. Abrazarlas me hacía sentir viva. Y  me sigue pasando a pesar de las pequeñas distancias que se van creando entre nosotras”


Podria dir que us estimo moltíssim, que no us vull perdre mai, que no sou tot. Fins i tot podria demanar-vos que tot seguís per sempre  igual, que mai no canviés la relació que hi ha. Però són coses que no cal dir, coses que de vegades s’han de demostrar.
Simplement és dir-vos que sí, que formeu una gran part de la meva vida, que tinc més records amb vosaltres que sense vosaltres. Que amb cada una d’aquestes cinc personetes he tingut la meva història, totes diferents, unes més llargues que altres, unes amb més moments bons que dolents i d’altres amb moments potser no tan bons. Però tots aquests moments, repeteixo, TOTS, per res del món els canviaria, ni tampoc no me’ls esborraria de la memòria. Paula, Anna, Carla, Eva, Sonia. Gràcies a vosaltres sóc el que sóc, gràcies als records que hi tinc gravats al cos.


Tot canvia, ho sé del cert, al igual que sé que els llaços entre nosaltres tant pot ser que es vagin trencant com que es vagin enfortint; com que realment no ho sé, vull deixar constància de com estem en aquest precís moment, vull que tothom sàpiga que, tot i les diferències que tenim, sou la peça indispensable per mantenir estable el meu món.




domingo, 16 de septiembre de 2012

YOLO


Siempre va a haber gente que te juzgue por lo que hagas. Al igual que va a haber siempre gente que te entienda, o que simplemente sea tan igual a tí que haga tus mismas locuras. No se trata de desmadrarse, tan solo se trata de hacer lo que te apetezca porqué tú quieres, sin pensar en lo que tan a decir los demás. No se trata de ir de fiesta a ligar, se trata de bailar hasta la madrugada por el simple placer de hacerlo. De pasar las mejores noches de tu vida con las personas especiales que quieres en tu vida para siempre, y también con las que van a pasar por ella sin intención de quedarse. Se trata, tan solo, de hacerse mayor y ver que tienes cosas que recordar; que hay veranos que los recuerdas como los mejores de tu vida y personas que con su mera existencia te han cambiado el curso de tus días.♥.

sábado, 16 de junio de 2012

En nada hace un año, y la quiero más que nunca


Dentro de nada, de pocos minutos, hará un año. Volveremos a ese día y todos tendremos un año más; todos excepto ella. ¿Por qué tenía ella que irse? Nunca es fácil saber que alguien marcha para siempre, pero no empieza a doler de verdad hasta que empiezas a echarla de menos. En ese momento lloras y ruegas al cielo que nada haya ocurrido de verdad, pero no te lo acabas de creer, y por ese simple hecho estas mejor. Pero a la que pasa un tiempo y llega la Navidad ves ese sitio vacío en la mesa, y el ambiente decaído del resto de la familia. A la que llegan las tardes de tiempo muerto y piensas en dónde estarías un año antes; simplemente cuando hay acontecimientos donde ves que falta alguien. En esos momentos recuerdas ese día y piensas “enserio sucedió, y ahora la echo más de menos que nunca”. Miras hacia atrás y la ves a tu lado mirando la tele, o yéndote a buscar al cole; contándote historias, o simplemente guardando secretos. Saltas hacia atrás y la agarras de la mano, dispuesta a no dejarla marchar nunca. Y ahora, un año después, lloras en la cama y ruegas a dios que te la devuelva. Sabes que eso es imposible, por lo que te duermes, y sueñas con ella. Al menos sigue visitándote en el lugar donde todo es posible; le das un abrazo, le dices “te quiero”, y la esperas para la noche de mañana.
En unos minutos hace un año que se fue, y sé que seguiré echándola de menos por el resto de mi vida. Todos aquellos que tenéis a alguien que os vigila en el cielo, sabed que aunque las personas se vayan nuca nos dejan solos, y que puede que no nos vayan a ayudar en los exámenes, pero nosotros sabemos que siempre nos van a proteger, que es lo que más cuenta. Tan solo cerrad los ojos, y por un momento esas personas volverán a estar a vuestro lado; decidles que las queréis, y sabed que ellas os quieren también.

Abuela, se me hace realmente difícil terminar de aceptar que ya no estás; pero aunque no te vea no voy a olvidarte nunca, lo prometo. Te quiero.

domingo, 22 de abril de 2012

Rompiendo ilusiones





Cuando pensabas que lo tenías todo, y descubriste que no tenías nada. Cuando sentías que te quería, y viste que sus palabras cada vez se asemejaban más a las que tu decías que eran irreales. O cuando realmente lo viste, que si no luchaba por ti era porque no quería hacerlo. Al darte cuenta de que todas esas tardes que creías recuperables ya no lo son, y que más que formar parte de tus recuerdos van a formar parte de tu historia irreal. Esa historia que te fuiste creando día a día y que te dieron pie para inventar. Esa historia que, como todas las que conoces, terminó mal.


-Puede que aunque sonría, mi corazón llore en silencio-