‘Unfortunately,
the problem weren’t the fights; if it had been that, they could have solved it,
or maybe they could just let it go, forgetting the days they had spent
together. No, the problem was that they were extremely in love with each other.
Very much, very much, very much, so much that they couldn’t be separated for a
long time. They needed the warmth of their bodies in the cold mornings, and the
goodnight kisses, and even the little fights after a long, long time being
together. But they were miles away, and after a real, big fight, they couldn’t
hug each other. They hadn’t found a midpoint, they were all or nothing. And
that’s what killed them.’
sábado, 4 de enero de 2014
jueves, 26 de septiembre de 2013
29.
‘La cabeza me va a
estallar a recuerdos joderrrr… ¿Qué me pasa? Querer llorar y no poder, ¿Hay
algo peor? Soy idiota; idiota, idiota, idiota, idiota. Por primera vez en mucho
tiempo, creo que ni escribir me calma; tampoco se mucho como expresarme ahora
mismo. No es el dolor en si, no es ni mucho menos que esté fatal, creo que
simplemente es que he tratado de hacer que nada me afectase, que durante mucho
tiempo había construido una barrera que rompieron a la velocidad de
la luz cuando me sentí segura. ¿Porqué me sentí segura? Sabia que no lo era,
que era como tirarme al vacío. Pero había una pequeña posibilidad de
sobrevivir, por eso salté. Por eso, y porqué soy idiota.’
sábado, 29 de septiembre de 2012
My little ladies
“Que nunca me había
sentido tan viva como cuando las miré a los ojos y las vi a todas sonreír.
Sonreír y mirarme, sin juzgarme. Cuando salimos todas de fiesta una noche de
septiembre, esperando que aquellas horas no terminaran nuca. Deseando que la
rutina no borrara la ilusión de nuestras miradas; que el saber que nos quedaban
aun casi nueve meses encerradas en las mismas clases por seis o siete horas al
día cinco días a la semana no nos afectaría en lo más mínimo. Supe que las
discusiones volverían a surgir a las pocas horas, pero decidí disfrutar de
aquellos momentos en los que solamente éramos nosotras, esos minutos en los que
podíamos hacer lo que quisiéramos sin que nadie nos recriminase nada.
Abrazarlas me hacía sentir viva. Y me sigue pasando a pesar de las
pequeñas distancias que se van creando entre nosotras”
Podria dir que us estimo
moltíssim, que no us vull perdre mai, que no sou tot. Fins i tot podria
demanar-vos que tot seguís per sempre igual, que mai no canviés la
relació que hi ha. Però són coses que no cal dir, coses que de vegades s’han de
demostrar.
Simplement és
dir-vos que sí, que formeu una gran part de la meva vida, que tinc més records
amb vosaltres que sense vosaltres. Que amb cada una d’aquestes cinc personetes
he tingut la meva història, totes diferents, unes més llargues que altres, unes
amb més moments bons que dolents i d’altres amb moments potser no tan bons.
Però tots aquests moments, repeteixo, TOTS, per res del món els canviaria, ni
tampoc no me’ls esborraria de la memòria. Paula, Anna, Carla, Eva, Sonia.
Gràcies a vosaltres sóc el que sóc, gràcies als records que hi tinc gravats al
cos.
Tot canvia,
ho sé del cert, al igual que sé que els llaços entre nosaltres tant pot ser que
es vagin trencant com que es vagin enfortint; com que realment no ho sé, vull
deixar constància de com estem en aquest precís moment, vull que tothom sàpiga
que, tot i les diferències que tenim, sou la peça indispensable per mantenir
estable el meu món.
domingo, 16 de septiembre de 2012
YOLO
Siempre va a haber gente
que te juzgue por lo que hagas. Al igual que va a haber siempre gente que te
entienda, o que simplemente sea tan igual a tí que haga tus mismas locuras. No
se trata de desmadrarse, tan solo se trata de hacer lo que te apetezca porqué
tú quieres, sin pensar en lo que tan a decir los demás. No se trata de ir de
fiesta a ligar, se trata de bailar hasta la madrugada por el simple placer de
hacerlo. De pasar las mejores noches de tu vida con las personas especiales que
quieres en tu vida para siempre, y también con las que van a pasar por ella sin
intención de quedarse. Se trata, tan solo, de hacerse mayor y ver que tienes cosas
que recordar; que hay veranos que los recuerdas como los mejores de tu vida y
personas que con su mera existencia te han cambiado el curso de tus días.♥.
sábado, 16 de junio de 2012
En nada hace un año, y la quiero más que nunca
Dentro de nada, de pocos
minutos, hará un año. Volveremos a ese día y todos tendremos un año más; todos
excepto ella. ¿Por qué tenía ella que irse? Nunca es fácil saber que alguien
marcha para siempre, pero no empieza a doler de verdad hasta que empiezas a
echarla de menos. En ese momento lloras y ruegas al cielo que nada haya
ocurrido de verdad, pero no te lo acabas de creer, y por ese simple hecho estas
mejor. Pero a la que pasa un tiempo y llega la Navidad ves ese sitio vacío en
la mesa, y el ambiente decaído del resto de la familia. A la que llegan las
tardes de tiempo muerto y piensas en dónde estarías un año antes; simplemente
cuando hay acontecimientos donde ves que falta alguien. En esos momentos
recuerdas ese día y piensas “enserio sucedió, y ahora la echo más de menos que
nunca”. Miras hacia atrás y la ves a tu lado mirando la tele, o yéndote a
buscar al cole; contándote historias, o simplemente guardando secretos. Saltas
hacia atrás y la agarras de la mano, dispuesta a no dejarla marchar nunca. Y
ahora, un año después, lloras en la cama y ruegas a dios que te la devuelva.
Sabes que eso es imposible, por lo que te duermes, y sueñas con ella. Al menos
sigue visitándote en el lugar donde todo es posible; le das un abrazo, le dices
“te quiero”, y la esperas para la noche de mañana.
En unos
minutos hace un año que se fue, y sé que seguiré echándola de menos por el
resto de mi vida. Todos aquellos que tenéis a alguien que os vigila en el
cielo, sabed que aunque las personas se vayan nuca nos dejan solos, y que puede
que no nos vayan a ayudar en los exámenes, pero nosotros sabemos que siempre
nos van a proteger, que es lo que más cuenta. Tan solo cerrad los ojos, y por
un momento esas personas volverán a estar a vuestro lado; decidles que las
queréis, y sabed que ellas os quieren también.
Abuela, se me
hace realmente difícil terminar de aceptar que ya no estás; pero aunque no te
vea no voy a olvidarte nunca, lo prometo. Te quiero.
domingo, 22 de abril de 2012
Rompiendo ilusiones
Cuando pensabas que lo tenías todo, y
descubriste que no tenías nada. Cuando sentías que te quería, y viste que
sus palabras cada vez se asemejaban más a las que tu decías que eran irreales. O cuando realmente lo viste, que si no
luchaba por ti era porque no quería hacerlo. Al darte cuenta de que todas esas tardes que creías recuperables ya no lo son, y que más que formar parte de tus recuerdos
van a formar parte de tu historia irreal. Esa historia que te fuiste creando
día a día y que te dieron pie para inventar. Esa historia que, como todas las que conoces,
terminó mal.
-Puede que aunque sonría, mi corazón llore en silencio-
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


